Czym się różni wirtualna asystentka od sekretarki? Kilka szczerych przemyśleń

Kiedy mówię ludziom, czym się zajmuję, czasem widzę w oczach rozmówcy takie skojarzenie: biurko, telefon, notatnik, bluzka bez zagniotków i kawa parzona o 8:00 rano.

To nie jestem ja.

Jestem wirtualną asystentką. I choć zakres obowiązków bywa podobny — różnic jest tyle, że aż warto je opisać. Szczerze i bez owijania w bawełnę.

Sekretarka parzy kawę. Ja nie. Nie dlatego, że nie lubię — lubię bardzo — ale dlatego, że parzę ją sobie. Dla siebie. We własnej kuchni. I nikt mi nie mówi, jak mocna ma być.

Sekretarka musi wyglądać reprezentacyjnie. Bluzka prasowana, makijaż, uśmiech od drzwi. Ja o 8:00 rano siadam do komputera w dresie i z kubkiem kawy. Klient tego nie widzi. Widzi tylko dobrze napisanego maila i ogarnięty kalendarz. I o to chodzi.

Sekretarka jedzie do pracy. Korki, parking, 40 minut w jedną stronę. Ja przechodzę z sypialni do biura. Zajmuje mi to 30 sekund — i to tylko dlatego, że po drodze jest kuchnia i nie mogę się oprzeć tej kawie.

Sekretarka pracuje od 8 do 16. Albo od 9 do 17. I koniec — po wyjściu z biura jest poza zasięgiem, bo tak po prostu jest.

Ja mogę pracować o północy. Nie dlatego, że muszę — ale dlatego, że czasem tak wychodzi. Klient potrzebuje czegoś na jutro rano, ja mam wolne popołudnie, a wieczór spokojny. Ogarniam o 22:00 i wysyłam. Elastyczność to moja supermoc.

Sekretarka ma szefa. Czasem fajnego, czasem mniej. Ma współpracowników — i tu też bywa różnie. Jeśli atmosfera w biurze jest trudna, to jej problem. Musi tam być codziennie, niezależnie od tego, czy szef jest w dobrym humorze, czy koleżanka znowu coś skomentowała.

Ja wybieram, z kim współpracuję. Jeśli współpraca nie układa się dobrze — kończymy ją. Spokojnie, bez dramatów, bez konieczności siedzenia przy sąsiednim biurku przez kolejne miesiące.