Na mojej stronie piszę, że pracuję z Płocka, dawnej stolicy Polski. To nie jest tylko ładne hasło. To miasto ma w mojej rodzinie swoją historię, a jedną z jej kart napisał mój dziadek.

Płock był stolicą Polski

Za panowania Władysława Hermana i Bolesława Krzywoustego, w latach 1079-1138, to właśnie z Płocka rządzono krajem. Obaj władcy spoczywają w płockiej katedrze na Wzgórzu Tumskim. Dziś Płock to spokojne miasto nad Wisłą, ale wciąż widać w nim tamtą dawną wagę.

Stolica Polski 1079-1138

Mój dziadek, mecenas i przewodnik

Mój dziadek, Tadeusz Kowalewski, był płockim adwokatem, pierwszym dziekanem Okręgowej Rady Adwokackiej w Płocku. Moje panieńskie nazwisko to Kowalewska. Tak jak ja, był absolwentem Małachowianki, najstarszej szkoły w Polsce. Studia prawnicze przerwała mu wojna. W 1941 roku trafił na miesiąc do więzienia za udział w tajnym nauczaniu. Po wojnie skończył studia, odbył aplikację w płockim sądzie, był prokuratorem, a od 1955 roku adwokatem.

Jego największą pasją było jednak miasto. Przez blisko pół wieku działał w PTTK: był prezesem płockiego oddziału, później prezesem Zarządu Wojewódzkiego, a na koniec Honorowym Prezesem. Napisał „Przewodnik po Płocku i okolicy”, który od 1970 roku miał pięć wydań, i tekst do dużego albumu o Płocku. Za pracę nad przewodnikiem nie brał honorariów. Koledzy wspominali, że najbardziej lubił oprowadzać wycieczki po mieście, które kochał.

Maszyna do pisania i galaretka w wysokiej szklance

Z dzieciństwa pamiętam, jak mój tata przepisywał na maszynie przewodnik dziadka z jego rękopisu. Stukot klawiszy i stosy kartek to jedno z moich pierwszych wspomnień pracy nad dokumentami.

Pamiętam też, jak dziadek zabierał mnie do PTTK, tam, gdzie dziś jest hotel Starzyński. Były lata 80., a ja dostawałam galaretkę z bitą śmietaną w wysokiej szklance. Do dziś kojarzy mi się z tym budynkiem.

Galaretka w PTTK, lata 80.

Porady za darmo i dary ze wsi

Dziadek był społecznikiem do końca. W latach 90., kiedy był już na emeryturze, przyjeżdżali do nas ludzie ze wsi po poradę prawną. Pomagał im za darmo, a oni, żeby podziękować, często przywozili dary ze swoich gospodarstw. Dla mnie to był zwyczajny widok. Dopiero po latach zrozumiałam, ile to mówiło o nim jako o człowieku.

Na muzyce dziadek się nie znał. Wiedział tylko, kim był Elvis i Violetta Villas, ale ją akurat poznał osobiście, bo przyszła do niego w Płocku po poradę prawną.

Czego mnie nauczył

Dziadek był bardzo spokojnym człowiekiem. Nauczył mnie skupienia i pracy w samotności nad dokumentami. Po nim lubię wszystko sprawdzać i porządkować wiedzę. Ja też cenię sobie spokój i myślę, że właśnie dlatego dobrze odnajduję się w pracy wirtualnej asystentki: przy porządkowaniu papierów, pisaniu, sprawdzaniu szczegółów, w ciszy i bez pośpiechu.

Na tablicy w moim biurowym kąciku wiszą jego czarno-białe zdjęcia starego Płocka. Patrzę na nie codziennie przy pracy.

Moje miejsca w Płocku

Tak wyglądał Płock na starych zdjęciach z rodzinnych zbiorów.

Zdjęcia z rodzinnych zbiorów.

  • Stary Rynek: serce starego miasta, z klasycystycznym ratuszem i kamienicami dookoła. To tu zaczyna się każdy mój spacer po Płocku.
  • Odwach: zabytkowy budynek przy ulicy Tumskiej, w którym często bywał mój dziadek.
  • Ulica Grodzka: jedna z najstarszych ulic w mieście, idealna na spacer. Pod numerem 2 mieszkał Stanisław Staszewski, naczelny architekt Płocka i „Tata Kazika”.
  • Tumy: katedra, zamek i widok na Wisłę, który zawsze robi wrażenie.
  • Małachowianka: moja szkoła i szkoła mojego dziadka, działająca od 1180 roku, czyli najstarsza w Polsce. Chodzili do niej m.in. prezydent Ignacy Mościcki, premier Tadeusz Mazowiecki i Edward Flatau, twórca polskiej neurologii. Miło być w takim gronie absolwentów.
  • Zoo: na skarpie nad Wisłą, miejsce, do którego chętnie wracam. Mieszka tu aligatorzyca Marta, najstarsze znane zwierzę w ogrodach zoologicznych Europy. Wykluła się w 1930 roku, w Płocku jest od 1960, a w 1970 zagrała w kultowej „Hydrozagadce”.

Z Płocka dla całej Polski

Dziadek pokazywał Płock ludziom z całego kraju dzięki swojej książce. Ja pracuję stąd dla ludzi z całej Polski dzięki internetowi. Narzędzia są inne, ale podejście chyba podobne: spokój, rzetelność i dbałość o szczegóły. Myślę, że byłby z tego zadowolony.